Sneeuw

Op zijn weg in vrije val
dwarrelt daar een ijskristal
samen vormen zij een vlok
toen de wind hen samentrok

Vlokkenspel dat binnentreedt
vormen straks het witte kleed
kinderen met een hoop geschreeuw
spelen buiten in de sneeuw

Aarde ligt in ’t witte bed
om me heen een silhouet
van bomen in serene rust
dieren zijn in slaap gesust

Op dit nieuwe schilderij
met zijn eigen sneeuwkledij
kijkt de pop mijn ernstig aan
hoelang mag ik hier nog staan?

 

Robert Doek
10-12-2017

Ik hoor… en zie

Ik hoor muziek

van kogels fluiten

de akoestiek

van harten sluiten

 

Ik zie een pad

gevormd door haat

aan ’t eind een stad

waar liefde gaat

 

Ik hoor de toon

van geld en macht

en een patroon

van ’t kwaad dat wacht

 

Ik zie een stad

ineengestort

het mensenhart

…’t zelfde lot

 

Er roept een mens

nog klein en teer

’t heeft een wens:

geen oorlog meer!

 

Robert Doek

23-10-2016

ik hoor en zie

Nice (14-07-2016)

Blauw wit en rood

gevierd met ’t feestelijk licht

’t witte monster van de dood

heeft ellende aangericht

 

’t Kwam op grote wielen

’t heeft dromen uitgeblust

van groot en kleine zielen

daarbij de Franse kust

 

‘k Zoek naar rijke woorden

in onmacht en verdriet

en zoveel mensenmoorden

de juiste komen niet

 

en ik herhaal:

 

Geef de Liefde neem het niet

bezorg de ander geen verdriet

voor tranen die niet drogen

bid ik…weer…met gesloten ogen

 

 

 

Robert Doek

16-07-2016

 

www.robertdoek.nl

biddendfrankrijk

Wiegenkind

Dromend op geboortegrond

uit Syrië of Nederland

kijken kleine ogen rond

in het grote mensenland

 

Spelend met zijn knuffelbeer

zonder olie, geld of macht

wacht een mensje klein en teer

tot zijn flesje wordt gebracht.

 

Lachend van geluk

onschuldig kinderbrein

gaaf en ook niet stuk

’t geweten is nog rein

 

Mensje op de tast

naar liefde om te groeien

zonder oorlogslast

om mensen uit te roeien

 

Vrolijk in je kinderbed

in Gaza of in Israël

groeien is het lespakket

beertje is je metgezel

 

Het heeft geen weet van grenzen

van geloof, ras of kleur

hij ziet dezelfde mensen

als zijn eigen adviseur.

 

Knuistjes die zwaaien

in Jemen of in Libanon

oogjes die draaien

zien dezelfde zon

 

Begonnen is je reis

waar je je ook bevindt

Rome of Parijs

blijf dat lieve wiegenkind.

 

Robert Doek

26-11-2015

 

wiegenkind

 

 

Gesloten ogen. (Parijs 13-11-2015)

Magazijn vol haat

werd leeg geschoten

kogels van ’t kwaad

hebben ’t oog gesloten

 

Met geheven glas

de vrijheid genoten

daar op ’t terras

zijn ogen gesloten

 

Pop muziek

met kogel noten

werd bloedfabriek

die ogen sloten.

 

Liefde is verwaaid

koelbloedig neer gemaaid

onderbroken is hun reis

in de straten van Parijs

 

Geef de Liefde, neem het niet
bezorg de ander geen verdriet

voor tranen die niet drogen

bid ik …met gesloten ogen.

 

 

Robert Doek

15-11-2015

 

biddendfrankrijk

 

 

 

 

 

 

Tijdsperceptie

De klok tikt als een melodie
een wijzer dirigeert
de tijd….
die zo creëert
een eigen symfonie

Ik zal zo graag willen draaien
even aan de wijzer zwaaien
niet voor maar achteruit
naar een oud vertrouwd geluid

De tijd heeft stil gestaan
t’ ongeloof als melodie
hard sloeg de klok weer aan
met een nieuwe rapsodie

Voor die stilte wil ik gaan
als een broederlijk metgezel
om je hart te horen slaan
als klanken van een orgelspel

Kruipend op de wijzerplaat
een schaduw..
die de wijzer achterlaat
zo is de tijd verstreken
jaren..
al lijkt het weken

Jou tijd is niet gekomen
we zitten naast elkaar
zo werkt het in mijn dromen
t’ is niet echt, maar ook wel waar

Hij is uit de tijd gehaald
De Maker van de tijd
heeft voor hem bepaald
te Leven voor altijd!

 

Robert Doek
09-08-2015

in memoriam: Jan Doek *07-02-1967 + 09-08-2011

jand

Die dag in mei. (13 mei 2000)

Op de vlucht geslagen

snellen voeten voort

door puin belagen

dat naast mij boord

 

Ik zie ramen springen

deinend als de zee

en vuurwerk zingen

’t brengt angsten mee

 

Niet te verdragen

geluiden om me heen

‘k ben God gaan vragen;

laat me niet alleen

 

Een mens ligt daar

zijn eind nabij

ik keek ernaar

op straat in mei

 

Morgen komt niet meer

dood is te dichtbij

in dit mooie zomerweer

op die dag in mei

 

Een wonder is geschied

veel heeft Hij gespaard

ongeboren in ’t gebied

is toen ook bewaard.

 

 

Robert Doek

09-05-2015

 

www.robertdoek.nl

Troostbundel MH17

20150331_215244

Onbekende pijn.

Onverwachts trad je mijn leven binnen
Verloor wat we beminnen
ik wist niet van je bestaan
daar ben je dan, als een orkaan

Nieuwe vreemde geluiden
ik kan ze maar niet duiden
boos, machteloos en verward
verstikkende pijn, recht door mijn hart

Zo dierbaar en aan mij verwant
massaal gedood in een ander land
politiek,geweld en oorlogsleed
betrokken, onverwachts en wreed

Die dag is het toch gebeurd
hart en ziel zijn verscheurd
jij kwam binnen in deze ellende
met pijn die ik niet kende

Robert Doek

Bovenstaande gedicht is opgenomen in de bundel Troostvleugels.

Troostvleugels is de gedichtenbundel die speciaal is samengesteld voor de nabestaanden van de vliegramp met de MH17 op 17 juli 2014. Deze troostbundel met bijna 60 gedichten, is tot stand gekomen via www.gedichtensite.nl en belangeloos uitgewerkt door Drukkerij Janssen uit Gennip. Door slachtofferhulp Utrecht zal deze bundel uitgereikt worden aan de nabestaanden. De initiatiefnemer is dichter Justus A. van Tricht.

Slecht nieuws…

Grond  verdwenen

gedachten op zwart

trillende benen

en een bonkend hart

 

Brandende ogen

zo verward

hoofd gebogen

bloedend hart

 

Mond verbeten

vol met smart

wil niet eten

verslagen hart

 

Stil gezet

en getart

in gebed

met mijn hart

 

 

Robert Doek

24-03-2015

Tuintje aangelegd.

Bladgeritsel in mijn oor
bewogen door de wind ervoor
trad mijn tuintje binnen
en waaide nieuwe zinnen

Tuintje is zo kinderlijk echt
heb mezelf daarin gelegd
de wind neemt met zich mee
zaadjes naar de diepe zee

Tuintje in het kinderhoofd
is door winden uitgedoofd
tuintje anders aangelegd
kromme takken lijken recht

Door wind en tijd geaaid
sluit je deuren als het waait
de onbevangen kindergeest
is er niet , maar wel geweest

Ogen kijken niet meer recht
want je tuintje is verlegd
onschuld ben je kwijtgeraakt
wat is hier toch stuk gemaakt?

Voorzichtig loop je op een pad
wanneer de wind je tuin betrad
kijk je rond als een toerist
omdat jezelf er niet meer is.

 
Robert Doek
01-03-2015
www.robertdoek.nl